اخبار

اهدای عضو مانند دفاع از سرزمین وظیفه هر انسانی است

دفاع از میهن و رضایت به اهدای عضو یک عزیز اگرچه به‌ظاهر دو مقوله متفاوت هستند اما در هر دو، عنصر ایثار پررنگ است. «حافظ علی سیاه کوشی»، جانباز جنگ تحمیلی عراق علیه نمونه‌‌ای کم‌نظیر در این وادی است که توانسته فصل مشترکی میان این دو مقوله ایجاد کند. سیاه کوشی باوجود جراحت‌های جنگی حدود ۹ سال پیش در اقدامی نوع‌دوستانه کلیه خود را به فردی غیر از خانواده‌اش اهدا کرد. همچنین سال گذشته پس‌ازاینکه پزشکان مرگ مغزی همسرش ( ابریشم صالحی) را تائید کردند به اهدای اعضای این فرشته ماندگار رضایت داد.

به مناسبت هفته دفاع مقدس، روابط عمومی انجمن اهدای عضو ایرانیان گفت‌وگویی کوتاه با حافظ علی سیاه کوشی داشته است که متن آن در ادامه می‌آید:

 

* زمانی شما به‌عنوان رزمنده برای دفاع از مردم کشورتان در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران حضور یافتید و زمانی هم برای ادامه حیات تعدادی از بیماران هم‌وطن رضایت به اهدای عضو همسرتان دادید. درباره شباهت این دو تصمیم می‌فرمایید؟

اهدای عضو مانند دفاع از سرزمین یا دفاع از هم‌وطن، وظیفه هر انسانی است. همه افراد باید درزمانی که نیاز است این تصمیم مهم را در زندگی خود بگیرند؛ مطمئناً رضایت به اهدای عضو عزیز مرگ مغزی شده با خود آسایش روانی را به همراه خواهد آورد همان‌گونه که فرد پس از دفاع از کشور، وجدانش آسوده است که تمام تلاش خود را برای مقابله با دشمن انجام داده است.

 

حافظ علی سیاه کوشی، جانباز دفاع مقدس و اهداکننده عضو

 

* کمی درباره زمانی که به شما اطلاع دادند همسرتان مرگ مغزی شده بفرمایید.

به دلیل جراحات جنگی، هرساله مدتی را در بیمارستان بستری هستم. آن روز هم در بیمارستان بودم که پسرم به من خبر داد حال مادرش خوب نیست. شب هم پزشک معالج اطلاع داد که احتمال مرگ مغزی همسرم زیاد است. من از همان ابتدا رضایت به اهدای عضو داشتم اما فرزندانم قبول نمی‌کردند.

 

 

* چگونه رضایت آن‌ها را گرفتید؟

به فرزندانم یادآوری کردم که مادرشان، فردی رئوف بود. زمانی که به جبهه رفتم او رضایت داشت. پس‌ازآن هم تا قبل از رحلتش با صبوری و مهربانی از من که در جنگ مجروح شده بودم نگهداری می‌کرد. حتی با رضایت او 9 سال پیش یکی از کلیه‌های خود را به دوستم که ازنظر جسمانی وضعیت مناسبی نداشت اهدا کردم. مطمئنم که او هم به اهدای اعضایش و نجات جان دیگران رضایت دارد. ضمن اینکه به بچه‌ها گفتم که به دلیل مرگ مغزی، قلب مادرشان با دستگاه می‌تپد و اگر جدا شود، قلب از کار می‌ایستد و از آن‌ها خواستم که مانع ادامه تپش قلب او نشوند. خوشبختانه آن‌ها به‌موقع با اهدای اعضا موافقت کردند و شش عضو همسرم موجب زندگی دوباره شش هم‌وطن شد.

 

 ابریشم صالحی، فرشته ماندگار

 

* توصیه شما به خانواده‌هایی که رضایت به اهدای عضو نمی‌دهند چیست؟

در زمان‌های گذشته افراد پس از مرگ عزیزانشان، آن‌ها را مومیای می‌کردند تا آن‌ها را همیشه کنار خود داشته باشند، اما الآن می‌توان با اهدای عضو و بدون مومیای کردن عضوی از عزیز خود را زنده نگاه داشت و جان چندین نفر را از مرگ نجات داد. چه چیزی بهتر از این؟

اگر واقعاً خانواده‌ای عزیزش را دوست داشته باشد اجازه نمی‌دهد که اعضایش که می‌تواند ادامه حیات یابد به زیرخاک رود. بهترین کار برای زنده نگه‌داشتن عزیزشان اهدای عضو است.

 

انتهای پیام

پرتال استان‌ها
شعب انجمن